De faalkuil

Een herfstig stukje over falen in de diepte.

Stel je voor. Je loopt over straat. Het is prachtig weer, misschien een klein wolkje aan de lucht. Hier en daar knisperen wat afgevallen bladeren onder je schoenzolen. Dan ineens val je voorover. Er is niets om je aan vast te houden. Aan de kant stappen helpt niet meer. Je struikelt en valt en eindigt onzacht op de bodem van een kuil.

Daar zit je dan. Amper horizon. Randje daglicht boven je hoofd. Een uitzichtloze situatie. Maar wanneer je goed kijkt, daar op de bodem van je kuil, dan zie je dat er wel degelijk iets te zien valt. Jijzelf. Helemaal alleen. Volkomen afgeschermd van de buitenwereld.

Valkuilen. Drekkige putten onder een laagje blad en takken. In alle heimelijkheid door anderen voor jou gegraven. Of erger nog: door jezelf. Misschien zelfs zonder dat je het doorhad. We hebben er geen positief gevoel bij en we leren ze te vermijden. Toch kun je niet voorkomen dat je er zo nu en dan in eentje valt. En hoe zorg je dan dat je deze ervaring faalvaardig doormaakt? Door eerst, zoals eigenlijk altijd, eens goed te kijken.

Bij nader inzien is een valkuil een begrensde ruimte met minimale afleiding. Zodra je berust in het feit dat je op de bodem zit, kun je merken dat er niet veel anders te doen is dan nadenken over hoe je er terechtkwam. De bodem van de valkuil is een uitgelezen plek voor zelfreflectie. En op het moment dat je eerlijk naar jezelf kijkt, kom je altijd verder.

Daarnaast biedt de valkuil je, zodra je erin zit, een kans om boven jezelf uit te stijgen. Niet eens zozeer een kans, als wel een noodzaak: hoe fijn je ook zit te reflecteren, je kunt niet voor eeuwig in de put blijven zitten. Je zult op een gegeven moment moeten gaan klimmen — en wanneer je goed kijkt naar de rafelige wanden om je heen vind je altijd wel een steen om je voet op te zetten of een wortel om je aan op te trekken.

En als je dan eenmaal weer boven staat dan heb je zoveel over jezelf geleerd. En over de omgeving. Je kunt de ervaring die je met de kuil had delen met anderen. Of een hek om de kuil heen zetten met een bordje erbij. Of hem ongezien weer dichtgooien en alles stilletjes achter je te laten.

Ook een faalkuil ervaren? Vertel!

Eerder gepubliceerd op Medium.com

Thoughts?