Social media burn-out?!?

Laatst werd ik aangesproken door een zorgmedewerker bij ons op school: “Wist jij, Melle, dat er jongeren zijn met burn-out en dat dat veroorzaakt wordt door social media?”

Schokkend!

Schokkend?

Ja. Als wij een burn-out zo verschrikkelijk vinden, waarom beschermen we onze kinderen er dan niet tegen? Waarom geven we niet gewoon het goede voorbeeld? Het delen van ervaring is nog steeds een van de meest kernachtige vormen van leren en opvoeden.

Sociale media worden door veel mensen gezien als ontspanning. Iets voor in de vrije tijd. Dat van die vrije tijd klopt wel, dat van de ontspanning niet.

Pubers, jongeren in het algemeen, vinden sociale media bijzonder belangrijk: peer reviewing, netwerken, wat is hip en wat niet? Doe ik er toe? Ken ik genoeg mensen die er toe doen? Het is het nieuwe school- of dorpsplein, maar dan veel groter, veel sneller en veel vluchtiger. Voor je het weet, heb je iets gemist — of ben je de grip totaal verloren.

Nu werkt dat op een iets ander niveau, maar wel op ongeveer dezelfde manier voor volwassenen. Blijkbaar is de zuigende werking zó groot dat zelfs de latente puber in de 30-plusser rechtstreeks wordt aangesproken.

Nadeel bij beide groepen is het gebrek aan ervaring. Ja, ervaring op het vlak van de egocentrische beloning: hoe krijg IK meer volgers, hoe kom IK sneller bij informatie, hoe blijf IK op de hoogte – maar geen ervaring op het gebied van veiligheid en mediawijsheid. Er wordt een hoop gedeeld, maar relevante vaardigheden op het gebied van veiligheid en digitale omgang zijn bijvangst.

Daarmee mist er een belangrijk persoon in het netwerk van de sociale digitalicus: de ervaringsdeskundige die en passant kan voordoen, coachen of ingrijpen zodat jongeren net als bij sociale vaardigheden of taalgebruik tijdens het leerproces worden bijgestuurd.

Docenten hebben bij uitstek toegang tot de getroffen doelgroep. Ben je als docent dus mediawijs, wees dan niet bang om je eens te bemoeien met je leerlingen op het gebied van sociale media. Dat wil niet zeggen: in hun netwerken duiken en meedoen, maar praten over, tips & tricks delen, het middel waar mogelijk (en relevant) betrekken in de les.

En voel je jezelf als docent absoluut niet mediwijs, wees dan niet bang om samen met je leerlingen eens op onderzoek te gaan.

Meer vanuit de losse pols dan als officieel lesonderdeel of aangeschafte module: sociale media zijn voor jongeren juist iets wat overal bij, langs en onderdoor stroomt, niet een opzichzelfstaande bezigheid. En dat is waar volgens mij nou juist de stress zit.

Dat sociale media een belangrijk middel zijn voor jongeren qua groepsgedrag en identiteitsvorming, daar kunnen we niets aan veranderen. Net zoals we dat als volwassenen bijvoorbeeld met ons werk niet kunnen. Maar we weten wèl wat er gebeurt wanneer je werk overal bij, langs en onderdoor stroomt. Dan raken we gestrest en komen we in aanmerking voor een burn-out.

Dat betekent dat we als gemiddelde volwassene (docent, ouder, begeleider) dus een expert zijn op het gebied van life hacking. Hoe werk je efficiënt? Hoe ben je productief lui? Hoe haal je zoveel mogelijk uit je sociale mediawereld terwijl je er zo min mogelijk voor doet? Waar zit de rust, de ruimte en de vreugde van het genieten van de opbrengst?

Laten we die ervaring delen met de jongeren om ons heen en ze op die manier opvoeden in deze tijd waarin dingen die tof en belangrijk zijn zich sneller ontwikkelen dan ooit tevoren. Wees geïnteresseerd in wat er gebeurt en denk ontspannen mee, breng het analoge sociale aspect terug in de digitale wereld— dat is leuk en leerzaam en verschrikkelijk ontspannend.

Laat pubers zien dat ze er ook toe doen wanneer ze even niet virtueel verbonden zijn en dat het samen delen van ervaring over wijs en zinvol omgaan met sociale media een waardevolle dimensie toevoegt aan de vluchtige verbondenheid van de digitale wereld.

Thoughts?