Het was zo geweldig inspirerend om een stuk te lezen van een mede metalmuziekant over de combinatie van metal en Boeddhisme, dat ik hem gelijk een email heb gestuurd. Hieruit ontstond een geweldige mailwisseling, dwars over de wereld heen.

Naar aanleiding van deze mailwisseling vroeg Nathan of ik wat van mijn gedachten op papier wilde zetten zodat hij het kon publiceren op zijn eigen website. Dat heb ik natuurlijk meteen gedaan en hier is dan ook het resultaat!

Nathan: thanks a LOT for this opportunity and the inspiration! We'll be seeing each other around!

Deze week is het een gedicht van Lucebert, een van mijn favoriete vaderlandse dichters, over wie ik tijdens mijn opleiding ook regelmatig en met enorm veel plezier iets heb geschreven.

Daarom – en mede omdat ik van mening ben dat je iets mist aan je algemene ontwikkeling wanneer je nog nooit iets van Lucebert gelezen hebt, of je het nou mooi vindt of niet – wil ik jullie dit vers niet onthouden:

Lucebert [1924-1994]
Gedicht voor een zeer hoofd

De wind verft mijn ogen om
tot spitse witte vlaggen
en ik geef mijn hoofd over
aan de grote verre wolken

in de grote verre wolken
zitten maanzieke honden
als door de ramen de zon schijnt
zijn de honden zonzieke poezen

mijn benen jengelen uit de verre wolken
als van processies verstoken klokken
maar mijn hoofd is een haan tussen de honden
en brult en balkt en blaast en blaft
terwijl de honden huilen

Zo. Dat is dat. Lees het maar eens hardop voor, als je collega's even weg zijn. Je zal zien dat er iets opmerkelijks met het klankgebruik aan de hand is. Sluit je ogen terwijl je de zinnen laat nazingen in je hoofd en let op de beelden die je ziet. Misschien zie je wel iets heel moois. Misschien ook niet. In ieder geval kan je nu wel zeggen dat je iets van Lucebert gelezen hebt.

Vette band, erg relaxte gasten, druk bezig met het uitbrengen van de eerste volledige CD en nu ook met een interview op NederMetaal.

Het doel van de serie is om leerlingen (en mogelijk collega's) in contact te brengen met vergeten of ondergewaardeerde groentevormen die desondanks niet te versmaden zijn.

Deze frisse versnapering kan ik jullie dan ook niet onthouden: Lof aan de Andijvie!

Dat is zo'n bijzonder moment: het voelt bij mij altijd alsof ik op mijn eigen (of gehuurde) fietsje zo van de ene naar de andere wereld fiets. Een overgang die je misschien wel vaker maakt, maar die nooit zo enorm opvalt als op de eilanden of aan de kust.

Aan de kust is de horizon breder. Dat zal het zijn. Op het moment dat je boven de korrelige rand van de zandduinen uitkijkt, zie je de ultieme horizon. Platter, breder of lager kan niet. De zee. De zee is zo ruim dat zelfs de lucht er wijdser van wordt: geen bomen of bergen waar de wolken aan blijven hangen, alleen maar ruimte, platte, wijde ruimte met zo nu en dan een golf. Ruimte zat om als wolk geruisloos op te lossen. Of, want dat kan ook, als wolkenpak ontspannen voort te drijven op de wind die er vrij spel heeft.

Op de een of andere manier bezit de lucht boven de stad ongeveer dezelfde kwaliteit, deze dagen. Dagen vol heftige buien en messcherpe zon die elkaar afwisselen als gekleurde vlakjes in een kaleidoscoop. Het lijkt bijna alsof er achter de horizon van roodstenen huizen in mijn buurt een vlakte is. Een vlakte van water, een zee, waarover de waanzinnige luchten aan komen drijven. Het voelt terwijl je door de stad fietst steeds alsof je bijna het bos verlaat en in de wijdsheid van het schelpenpad terechtkomt. Maar dan steeds net niet. De wijdsheid blijft maar achter de gevels – maar hij is er wel. Je voelt het.

De geur. Hout. Nat hout met mos. Wanneer de scherpe zon op nat en mossig hout schijnt dan geurt het. Alsof je een vergrootglas in de zon houdt en richt op een hoopje stro, alleen dan niet zo licht ontvlambaar. Ergens lijkt er in de wind wat zeelucht mee te waaien. Jodiumpartikels kaatsen tegen je neus. Zo lijkt het. Ergens knispert het heldere licht in je hersenpan, alles wordt scherper, terwijl de wind door je hoofd waait. Alles wordt scherper, maar niet helder of concreet. Alleen het dwarrelen van herinneringen en gedachten wordt steekt hel af in het scherpe licht. Dat voelt als vakantie. De eerste week. Dan dwarrelt er ook van alles is de afwezigheid van drukte. Het dwarrelen van stof na het passeren van een vrachtwagen.

Het is opmerkelijk dat dat kan, midden in de stad. Dat die volle, stoffige omgeving toch nog ruimte biedt voor een bizar levendige herinnering. Zo levendig, dat ik er daadwerkelijk doorheen fiets. Meeuwen. Houdt het dan nooit op? Is het zo dat ik, wanneer ik zo mijn ogen na een keertje knipperen weer open ineens op een strandovergang sta? Nee, helaas. En toch: die geur. Ik ben gewoon dankbaar voor de levendige herinneringen die ik heb aan mijn tijden op de eilanden. Ik hoef er al bijna niet meer te zijn. Bijna.