Een tijdje geleden wees Juliët me op een interessant artikel op een website dat ging over Boeddhisme en metal. De Website was 'The Worst Horse' en de schrijver was Nathan DeMontigny, frontman van de Amerikaanse deathmetalband Leukorrhea.

Het was zo geweldig inspirerend om een stuk te lezen van een mede metalmuziekant over de combinatie van metal en Boeddhisme, dat ik hem gelijk een email heb gestuurd. Hieruit ontstond een geweldige mailwisseling, dwars over de wereld heen.

Naar aanleiding van deze mailwisseling vroeg Nathan of ik wat van mijn gedachten op papier wilde zetten zodat hij het kon publiceren op zijn eigen website. Dat heb ik natuurlijk meteen gedaan en hier is dan ook het resultaat!

Nathan: thanks a LOT for this opportunity and the inspiration! We'll be seeing each other around!

Bij mij op school wordt er aan een 'gedicht van de week' gedaan. Vaak is het een opmerkelijk, ontroerend of ontzettend mooi gedicht dat inspireert of simpelweg verwondert.

Deze week is het een gedicht van Lucebert, een van mijn favoriete vaderlandse dichters, over wie ik tijdens mijn opleiding ook regelmatig en met enorm veel plezier iets heb geschreven. (more…)

Vette band, erg relaxte gasten, druk bezig met het uitbrengen van de eerste volledige CD en nu ook met een interview op NederMetaal.

Enige tijd geleden heb ik weer eens een gedicht geproduceerd en wel in de serie 'Groente van de Week' zoals die bij ons op school op het intranet bijgehouden wordt.

Het doel van de serie is om leerlingen (en mogelijk collega's) in contact te brengen met vergeten of ondergewaardeerde groentevormen die desondanks niet te versmaden zijn.

Deze frisse versnapering kan ik jullie dan ook niet onthouden: Lof aan de Andijvie!

Dat riepen we altijd met Sinterklaas en daarbij maakten we dan het gebaar van het uitrollen van een rol perkament. Dit gedicht is wat korter dan dat gebaar doet vermoeden. Geschreven naar aanleiding van de ochtenden in de trein op weg naar het werk.

Gisteren rook het op straat naar eiland. Naar strand en zand en duindoorn die opdroogt in de zon. En het gekke was dat ik, terwijl ik midden door de stad fietste, meteen in het bos was. Nou, niet echt in het bos, maar net op het punt dat je met de dennengeur op z'n hevigst in je neus er weer uitfietst, de wijdsheid van de blauwe lucht tegemoet. (more…)