De middag na zijn overlijden hebben we nog bij hem in de kamer gezeten, met het raam een beetje open zodat hij weg kon. Aan het eind van de middag kwamen mijn ouders ons ophalen en hebben we Gijs begraven bij mijn ouders in de tuin, op een prachtig plekje tussen de andere huisdieren.

Het zal enorm wennen zijn, een huis zonder Gijstrom. Al weet ik wel zeker dat hij goed terechtgekomen is: misschien niet meer in zijn mandje aan de kachel, of verstopt achter de deur of het douchegordijn, maar wel altijd en overal in ons hart.

Het bleek dat Gijs zo zwak was dat hij in de avond naar de spoedkliniek terug zou moeten om 's nachts gemonitord te worden, en dan de dag daarop weer terug naar de dierenarts om de dagbehandeling voort te zetten. Dan zou hij misschien in het weekend naar huis kunnen en dan maandag weer terug voor een echo, om te kijken wat er met zijn darmen aan de hand was. Want de dierenarts had gemerkt dat daar iets niet goed zat, mogelijk een uitgezaaide tumor die heel moeilijk te behandelen is. Ook dat nog. En dan zouden we ook kunnen zien hoe het met zijn heupen was: mensen die hem kennen weten dat je op een grimmige blik of een felle knauw kon rekenen wanneer je hem laag op zijn rug probeerde te aaien. Mogelijk artritis. Het leek wel alsof alle narigheid zich ineens begon te manifesteren…

Die dag was echt een hel, en niet in het minst voor Gijs. Toen we in de avond naar de dierenarts toegingen en hem in zijn hokje vonden, zat hij er nog steeds zo bedremmeld en afgemat bij als de dagen ervoor, al zocht ik naar tekens van verbetering. De warmte lamp was weg zodat we bij hem konden. Door het infuus en de dwangvoeding had hij weer een beetje massa gekregen, hij voelde ook al een stuk warmer aan van zichzelf, maar het hield nog steeds niet over.

De dierenarts vertelde dat ze ons eigenlijk de dag ervoor al had willen bellen om met ons over het vervolg te praten. Omdat ze ook hoop had en Gijs net als wij een kans wilde geven, heeft ze dat niet gedaan. Maar met zoveel nare kaarten op tafel leek alle hoop behoorlijk ijdel, en wat is het beste voor het beest? Dat is het belangrijkst! Je kan iemand wel kansen willen geven, maar als je daarmee alleen maar loopt te trekken aan iemand die je eigenlijk alleen maar blijer maakt door hem te laten gaan, wat is dan het beste om te doen? Precies. Het was wel duidelijk dat we de behandeling gingen stoppen en dat we Gijs zouden laten inslapen.

Al voor ik die avond naar de dierenarts was gegaan had ik eigenlijk voor mezelf besloten dat ik Gijs gewoon thuis wilde hebben. Hoe dan ook. Dan breng ik hem de volgende ochtend wel weer terug voor prikjes of wat dan ook, maar hij moest naar huis. Zielig zijn in zijn eigen omgeving, op zijn eigen veilige plekje. Nu zei de dierenarts dat we voor onszelf moesten beslissen wat we wilden doen, want voor Gijs maakte het niet uit: nu een prik of de volgende dag. We mochten hem ook mee naar huis nemen en dan zou de dierenarts de volgende dag langskomen om hem een laatste prikje te geven. En dat hebben we afgesproken.

We hebben Gijs die avond thuis op de bank gelegd, hij heeft wat heen en weer gekrabbeld en toen zijn heil gezocht op het plekje waar hij zich altijd verstopte als hij zich naar voelde: onder de bank. Je zag dat hij zich ontspande, niet dat hij opknapte, maar dat hij zich in ieder geval niet meer zo opgenaaid voelde als in de kleine hokjes bij de spoedkliniek of de dierenarts, en dat was waar het om ging.

We hebben hem die avond nog gevoerd en pijnstiller gegeven en ik heb 's nachts bij hem in de kamer geslapen, een beetje zoals in ons oude huis dat maar één kamer had. Voor het slapen is hij nog een keer zo ongelofelijk hard over zijn nek gegaan: hij nam ineens een spurt onder de bank vandaan terwijl hij eerst niet eens kon lopen. Het leek alsof hij het laatste beetje narigheid uit zijn systeem had gebraakt, zo heftig was het. Daarna was hij weer net zo uitgeput als daarvoor en we hebben hem weer voorzichtig onder de bank gelegd.

Zwaar vermagerd en futloos werd Gijs naar de catacomben van de kliniek afgevoerd om daar door middel van twee kruikjes weer wat op temperatuur te komen. Het zag er allemaal niet zo goed uit en we hadden geen idee wat we konden verwachten.

Toen we aan de beurt waren bleek al gauw dat het niet goed was met Ome gijs. Normaal sloopt hij de tent volledig zodra hij ook maar in de buurt van een artsenpraktijk of dierenopvang komt, maar nu liet hij zich zonder enige vorm van weerstand bevoelen, verplaatsen, scheren en prikken. Dat was misschien nog wel het engste. Hij protesteerde niet. Maar goed. Wat wil je als je zo uitgedroogd bent en ineens nog maar drieënhalve kilo weegt in plaats van de gebruikelijk vijf.

Toen kwam de uitslag van de test. Twee kleine bonnetjes, die aangaven dat zijn nieren OK waren, zijn lever niet en vooral zijn bloedsuiker was veel te hoog. Ik wist even niet zo goed wat ik moest zeggen. Ik wist wel ineens heel goed hoe hij zich moest voelen op dit moment, en waarschijnlijk al langer. Ineens vielen de futloosheid en het vermageren op hun plek: een grote kans op suikerziekte…

Nu is dat goed te behandelen, werd ons verteld, en dat kon ik beamen, maar omdat Gijs er zo slecht bij lag moesten we goed overwegen wat te doen. En dat was niet makkelijk. Het bontzakje botjes dat er op de tafel tussen mijn armen lag bevatte, zo leek het, evenveel leven als een papieren broodzakje. De arts liet ons even alleen om te overleggen. Zonder al teveel woorden dachten Jules en ik na over de keuze. In mijn armen gaf ik Gijs eigenlijk al toestemming om te gaan, als je dat zo kan uitdrukken. Hij voelde zo moe en zwak en krachteloos – en hij ontspande in mijn armen.

Toen zei Jules: "Je kan die beslissing gewoon niet nemen! Als je hem nu opgeeft dan ga je in tegen alles wat je ouders ooit voor je gedaan hebben, hij verdient een kans! Wat nou extra moeite en extra geld, wij hebben maar een luizenleventje en ik wil best die extra moeite doen!"

Dat gaf voor mij de doorslag. Zeker toen de arts, in antwoord op onze vraag naar haar inschatting van de kansen, zei dat ze niets kon voorspellen, maar: waar leven is, is hoop – en ook al was het niet spetterend veel, er was nog zeker wel leven in Gijs aanwezig. We zijn er zonder omhaal voor gegaan.

Toen is de behandeling gestart: Gijs moest de nacht doorbrengen in de kliniek, aan het infuus om aan te sterken en te rehydrateren, zodat er met insuline gestart kon worden. We zouden contact houden en later overleggen over een vervolgplan, afhankelijk van de ontwikkelingen.

Na een warrige dag van bellen, afwachten, plannen, vrij vragen – en krijgen (dank je wel John!) ligt Gijs nu na een ritje met de Dierenambulance bij de Mercatorkliniek hier om de hoek. Onder een broedlamp, met een bakje water en een groen dekentje.

Vanavond wordt er gestart met een insuline voor dieren, in de hoop dat het aanslaat en dat hij in de tussentijd nog weer wat aansterkt en stabiliseert. Dan is het ook nog hopen dat zijn lever er bovenop komt. Als het goed gaat dan mag hij morgenavond naar huis, al dan niet met infuus, zodat hij in ieder geval thuis is. Want ook al is ie nog zo zwak, hij geeft wel duidelijk aan dat hij de dierenarts nog steeds geen toffe plek vindt. Hij moest eens weten.

De arts hier doet er alles aan om hem zo goed mogelijk te krijgen – en dat is echt te gek, ook al is de uitkomst nog helemaal niet zeker. Ze geeft hem vannacht om half twaalf zelfs een tweede prik insuline, omdat dat medicijn regelmaat van toediening vereist. Betere zorg kan je je absoluut niet wensen en we hopen dan ook dat die zorg samen met zijn eigen kracht en een hoop geluk leidt tot een goede uitkomst. Hij heeft in zijn achtjarige leventje al een hoop te verduren gehad, maar als we hem ook maar ergens bij kunnen helpen, dan doen we dat.

Er staan warme harten en ruim zestien jaar diabetes ervaring volledig tot zijn beschikking.

Omdat meneer zo onstuitbaar wild wordt zodra hij ook maar ruikt dat hij naar de dokter moet, krijgt hij de laatste jaren zelfs voor een eenvoudig prikje een verdovend pilletje van tevoren. Op die manier wordt Gijs dus net even wat later wild dan dat je hem niets geeft van tevoren.

Resultaat is dat hij nog steeds in een opdruk-kooi moet voor zijn prik (Gijs dus, niet de dierenarts) en vooral dat hij de rest van de dag, en een goed deel van de dagen erna zelfs, wat uit zijn doen is. Veel slapen, zielig

Gelukkig is het kwaad weer geschied en kan meneer er weer voor een jaartje tegen!

Gijs weet dat hij deze vakantie niet naar het pension hoeft omdat hij een heerlijk sjieke thuisverzorging krijgt van onze buurman Tobi. Voor tien dagen moet dat wel lukken, en het is toch altijd wat minder stressend voor het beestje om in zijn eigen vertrouwde omgeving te zijn. In ieder geval liet hij ons deze week al zeer beeldend zien dat hij het tijd voor vakantie vond – en wie zijn wij om dan niet in zijn pootsporen te volgen?

Het was een goed jaar waarin er veel is gebeurd en waarin ik veel heb geleerd. Genoeg stof dus voor reflectie en contemplatie, waar ik mij dan ook met groot genoegen aan overgeef – met de voetjes omhoog, onder het genot van een kopje thee…