Woensdagmiddag 29 oktober om 12:15 hebben we Gijs laten inslapen, in de rust en relatieve veiligheid van zijn eigen huis. Veel lieve mensen hebben aan hem gedacht en het ging allemaal heel snel en heel liefdevol.

De middag na zijn overlijden hebben we nog bij hem in de kamer gezeten, met het raam een beetje open zodat hij weg kon. Aan het eind van de middag kwamen mijn ouders ons ophalen en hebben we Gijs begraven bij mijn ouders in de tuin, op een prachtig plekje tussen de andere huisdieren.

Het zal enorm wennen zijn, een huis zonder Gijstrom. Al weet ik wel zeker dat hij goed terechtgekomen is: misschien niet meer in zijn mandje aan de kachel, of verstopt achter de deur of het douchegordijn, maar wel altijd en overal in ons hart.

Dinsdagmorgen belde ik met de dierenarts, met kloppend hart. "Hij is zojuist heel dapper naar de WC geweest!" hoorde ik haar zeggen. "Oh?" zei ik verbaasd en eigenlijk best wel hoopvol. "Ja, al zegt het eigenlijk niet zo heel veel op dit moment… Toen hij maandag binnenkwam zat hij op een schaal van één tot tien op één. Gisteren zat hij op twee." "En… vandaag?" vroeg ik. "Nou… op drie?" zei de dierenarts voorzichtig. "Jullie moeten er goed rekening mee houden dat jullie vanavond een beslissing moeten nemen…"

(more…)

Gijs is al een tijdje wat moeilijk met eten. Nou is ie al zijn hele leven wat moeilijk met van alles, maar het begon ditmaal toch wel op te vallen. Hij vermagerde langzaam en at onregelmatiger dan ooit. Afgelopen vrijdag en zaterdag begon hij zich ook nog af te zonderen op koude plekjes, terwijl hij zelf al erg koud aanvoelde en dat was meer dan genoeg aanleiding om actie te ondernemen. Daarom zijn we afgelopen zondag (met veel dank aan Henny en Willem!!!) naar de Spoedkliniek aan de Weesperzijde gegaan.

(more…)

Het was weer zover. Gijs mocht voor een vernieuwing van zijn inentingen naar de dierenarts. En dat vinden ze me toch een partij leuk – Gijs en de dierenarts!

Omdat meneer zo onstuitbaar wild wordt zodra hij ook maar ruikt dat hij naar de dokter moet, krijgt hij de laatste jaren zelfs voor een eenvoudig prikje een verdovend pilletje van tevoren. Op die manier wordt Gijs dus net even wat later wild dan dat je hem niets geeft van tevoren.

Resultaat is dat hij nog steeds in een opdruk-kooi moet voor zijn prik (Gijs dus, niet de dierenarts) en vooral dat hij de rest van de dag, en een goed deel van de dagen erna zelfs, wat uit zijn doen is. Veel slapen, zielig

Gelukkig is het kwaad weer geschied en kan meneer er weer voor een jaartje tegen!

Hoera, het is zover: vakantie. Het weer wisselt nog bevallig, maar daardoor laten wij ons niet uit het veld slaan. Wij laten ons zelfs het veld inslaan, en wel zo dat wij er voor een weekje onze tent gaan opzetten in het Schiermonnikoogse. Maar dat komt later. De prachtige regenboog die laatst boven de buurt verscheen belooft in elk geval veel goeds!

Gijs weet dat hij deze vakantie niet naar het pension hoeft omdat hij een heerlijk sjieke thuisverzorging krijgt van onze buurman Tobi. Voor tien dagen moet dat wel lukken, en het is toch altijd wat minder stressend voor het beestje om in zijn eigen vertrouwde omgeving te zijn. In ieder geval liet hij ons deze week al zeer beeldend zien dat hij het tijd voor vakantie vond – en wie zijn wij om dan niet in zijn pootsporen te volgen?

Het was een goed jaar waarin er veel is gebeurd en waarin ik veel heb geleerd. Genoeg stof dus voor reflectie en contemplatie, waar ik mij dan ook met groot genoegen aan overgeef – met de voetjes omhoog, onder het genot van een kopje thee…