Examentraining

Liefde voor je vak? Prima, maar nu gaan we punten scoren.

Gisteren hadden we op school examentraining. ‘We’ waren de examendocenten. Met nog minder dan 20 contactmomenten voor de boeg leek het ons goed om eens te bekijken hoe we de leerlingen in onze examenklassen nog scherper krijgen. En wie kun je dan beter uitnodigen dan een expert op dat gebied?

Onze expert was Onno, een oud-leerling van een van onze teamleiders. Onno is inmiddels succesvol bij een groot bedrijf in de petrochemie, maar is daarnaast als een soort uit de hand gelopen hobby blijven hangen in het verzorgen van examentraining door studenten. Een prachtig initiatief en gezien de inhoud van zijn verhaal een bijzonder bruikbare aanpak, die hij deze middag met ons ging delen.

Halverwege zijn introductie stelde Onno de vraag: ‘Wat moeten leerlingen doen om hun examen te halen?’ Veel gemorrel, enkele poëtische, licht metafysische reacties — en uiteindelijk het antwoord door Onno zelf: punten scoren.

Doodse stilte.

Onno vroeg ons met klem om toch alsjeblieft deze paradigm-shift te doorstaan, omdat het anders niets zou worden met onze komende minder dan 20 contactmomenten. Liefde voor het vak? Prachtig. Kennis? Heerlijk. Vaardigheden? Cruciaal. Maar waar leerlingen tijdens examenmomenten vaak nodeloos punten laten liggen is op het gebied van het examen doen zelf.

Sommige mensen vinden dat de examens zoals we die al jaren afnemen geen representatieve vorm van toetsing en afronding zijn. Het is een momentopname; je toetst hoe goed leerlingen een examen maken, niet hoe goed ze het vak beheersen; vaardigheden worden onderbelicht; de vorm van het examen (gymzaal, tafeltje, tikkende klok) is niet relevant voor de omgeving waarin de leerling later zijn of haar vaardigheden gaat uitvoeren.

Ik ben het hier volkomen mee eens. Ik sta dan ook met geheven armen achter initiatieven om de manier waarop wij examens vormgeven en afnemen te vernieuwen en te veranderen, maar tot het zover is zullen we het nog even moeten doen met de tafeltjes in de gymzaal die voor onze leerlingen dienen als de springplank voor de hoepel van het examen.

De training van Onno was goed opgezet, interactief, spoorde aan tot reflectie, valideerde een hoop zaken die we al doen, maakte nieuwe invalshoeken bespreekbaar en — vooral — gaf focus. Focus op het uiteindelijke doel van het examen: zoveel mogelijk punten scoren.

Het was inderdaad even stevig schuiven met mijn paradigma’s. Het voelt nog steeds een beetje suf dat je als bevlogen, betrokken en bekwame docent met hart voor je leerlingen een middag bijles over punten scoren nodig hebt. Maar aan de andere kant: als dit voorlopig nog nodig is om je leerlingen te laten slagen, dan gaan we ervoor.

Eerder gepubliceerd  op medium.com.

Thoughts?