Tijdens het lezen van Barefoot Ken Bob's boek (verkrijgbaar via zijn website of via amazon of digitaal bij bol) realiseerde ik me wat de magie van het blootsvoets hardlopen is. En het is een stuk minder Harry Potter dan je misschien wel denkt.
Door de knieën
Ken Bob heeft het veel over het hardlopen met gebogen knieën en dat deed me denken aan de tijd dat ik begon met atletiek (bij atletiekvereniging Startbaan in Amstelveen). Tijdens een van de eerste lessen van een nieuwe trainer kreeg ik te horen dat ik een 'zit in mijn loop' had en vooral dat dat niet zo goed was, maar dat we het wel konden fiksen. Ik kan me ook herinneren dat dat gelukt is en dat ik daarna niet als de snelste maar wel trots en vier over het tartan denderde. Vol overtuiging landend op mijn hielen.
Wat ik me realiseerde is dat die zit in mijn loop misschien wel een hele juiste manier van lopen was, of in ieder geval een aanzet daartoe, die uitgebouwd had kunnen worden in plaats van verholpen. Ik merkte tijdens het rondje hardlopen over de vochtige straten van zojuist dat het buigen van je knieën, mits je je torso goed rechtop en ontspannen houdt, inderdaad zorgt voor een hele soepele, lichte gang. Zelfs wanneer je voeten wat gevoelig worden van de regen en je een paar gravelpaadjes tegenkomt. Zodra ik mijn knieën meer boog, werden de steentjes minder hard in mijn voetzolen gedrukt.
In balans
Een ander ding dat ik inzag, wederom op magisch normale wijze, is dat ik vanaf het begin op zoek was naar sportschoenen met een zo dun mogelijke zool onder de tenen. Zo dun mogelijk onder de hiel was natuurlijk onmogelijk, want daar moest ik op landen om geen zit in mijn loop te hebben. Toen ik een paar jaar geleden terugkwam van de sportzaak met mijn nieuwe schoenen, ze aandeed en buiten op pad ging, merkte ik dat het landen op die dikke, verende hiel eigenlijk heel vreemd voelde. Onnatuurlijk. Wiebelig. Maar ik dacht: dat is een kwestie van wennen, komt wel goed, je begint net weer met hardlopen. Tot ik dus eindigde met vervelende klachten in mijn benen.
Nu ik hardloop op blote voeten, of op mijn sandalen (een zool van 6mm dun Vibram Cherry), voel ik me veel zekerder van mijn stap: ik corrigeer makkelijker en ik spring makkelijker uit de weg wanneer dat nodig is. Hardlopen is weer een hele levendige bezigheid geworden. En dat is weer geen cadeau van Harry Potter, maar iets zo magisch gewoons dat je het bijna niet opmerkt en aan de kant veegt als iets onbelangrijks.
Niets bijzonders
Een derde magische ervaring is dat ik nu al die tijd al bezig ben zonder te zijn veranderd in een fundamentalistische planteneter. Dat ik niet de behoefte voel om ineens 'wat mensen ook denken!' altijd en overal blootsvoets te lopen. 'Do not wear shoes as a hat,' zegt Chögyam Trungpa en dat gaat in dit geval ook op. Het hardlopen op blote voeten zorgt zo nu en dan al voor meer dan genoeg reacties en bekijks, maar gelukkig zijn die momenten zo kort, dat ze de publieke orde niet verstoren. Anders dan in, bijvoorbeeld, een supermarkt, een trein, of in een school vol leerlingen. Misschien is de blote voet wel fijn en comfortabel, maar de geschiedenis heeft hem weg-geëvolueerd uit onze dagelijkse openbare gang en daar krijg je hem niet in terug door hem steeds weer, zomaar overal tussen te steken.
Daarom geniet je volgens mij de Magie van de Blote Voet het beste in het klein. Door het gewoon te doen als het je wat lijkt, door goed te kijken en te luisteren naar alle feedback die je van jezelf krijgt en door simpelweg te genieten van de tocht en alles wat je onderweg terugvindt.
