Bij mij op school wordt er aan een 'gedicht van de week' gedaan. Vaak is het een opmerkelijk, ontroerend of ontzettend mooi gedicht dat inspireert of simpelweg verwondert.

Deze week is het een gedicht van Lucebert, een van mijn favoriete vaderlandse dichters, over wie ik tijdens mijn opleiding ook regelmatig en met enorm veel plezier iets heb geschreven.

Daarom – en mede omdat ik van mening ben dat je iets mist aan je algemene ontwikkeling wanneer je nog nooit iets van Lucebert gelezen hebt, of je het nou mooi vindt of niet – wil ik jullie dit vers niet onthouden:

Lucebert [1924-1994]
Gedicht voor een zeer hoofd

De wind verft mijn ogen om
tot spitse witte vlaggen
en ik geef mijn hoofd over
aan de grote verre wolken

in de grote verre wolken
zitten maanzieke honden
als door de ramen de zon schijnt
zijn de honden zonzieke poezen

mijn benen jengelen uit de verre wolken
als van processies verstoken klokken
maar mijn hoofd is een haan tussen de honden
en brult en balkt en blaast en blaft
terwijl de honden huilen

Zo. Dat is dat. Lees het maar eens hardop voor, als je collega's even weg zijn. Je zal zien dat er iets opmerkelijks met het klankgebruik aan de hand is. Sluit je ogen terwijl je de zinnen laat nazingen in je hoofd en let op de beelden die je ziet. Misschien zie je wel iets heel moois. Misschien ook niet. In ieder geval kan je nu wel zeggen dat je iets van Lucebert gelezen hebt.

Share/Bookmark