De laatste tijd krijg ik zo nu en dan te horen dat ik over niets anders schrijf dan over 'de band'. Het lijkt alsof mijn leven nergens anders om draait, of iets in die richting. Voor een deel is dat ook zo, dus kan ik er niet bijster veel aan doen.

Natuurlijk zijn er natuurlijk nog andere dingen aan de hand, maar daarvan vraag ik me altijd sterk af of het de moeite waard is om jullie (zijnde de lezers) aan de neus te hangen. Maar goed, aangezien de vraag er is en ik nooit te beroerd ben om een stukje in het rond te schrijven, hier iets anders.

Een paar dagen geleden viel de laatste sneeuw, een paar uur geleden de laatste herfstachtige bui en iedere keer dat er ook maar even een stukje blauwe lucht langskomt, begint het lentegevoel te kriebelen. En sterk ook! Ik kan niet wachten tot de kou uit de lucht gaat! Iedere seconde dat het langer licht blijft, borrelen er meer herinneringen aan zomervakanties omhoog, vandaag dacht ik er zelfs aan om een plekje op de camping te gaan reserveren. Alvast. Voor het te laat is.

Ondertussen moet ik nog steeds een bundel zelfgemaakte kerstgedichten stencillen voor een paar klassen (met terugwerkende kerstkracht) en mijn regenpak is nog steeds klammig van de hoosbui van vanmorgen vroeg. Je zou er bijna schizofreen van worden.

Vanmiddag kwam er een enquete langs waarin me gevraagd werd of ik iets afwist van het broeikaseffect en of ik er misschien wel eens wat van merkte zo ja hoe dan. Goh, bedacht ik me ineens, eigenlijk wel dus! De seizoenen zijn in een grote milkshake veranderd. Een milkshake die op de verkeerde plekken gesmolten is en op onverwachte plekken nog diep bevroren.

Ik zet de kachel nog maar even op 20.

Share/Bookmark