Gisteren rook het op straat naar eiland. Naar strand en zand en duindoorn die opdroogt in de zon. En het gekke was dat ik, terwijl ik midden door de stad fietste, meteen in het bos was. Nou, niet echt in het bos, maar net op het punt dat je met de dennengeur op z'n hevigst in je neus er weer uitfietst, de wijdsheid van de blauwe lucht tegemoet.

Dat is zo'n bijzonder moment: het voelt bij mij altijd alsof ik op mijn eigen (of gehuurde) fietsje zo van de ene naar de andere wereld fiets. Een overgang die je misschien wel vaker maakt, maar die nooit zo enorm opvalt als op de eilanden of aan de kust.

Aan de kust is de horizon breder. Dat zal het zijn. Op het moment dat je boven de korrelige rand van de zandduinen uitkijkt, zie je de ultieme horizon. Platter, breder of lager kan niet. De zee. De zee is zo ruim dat zelfs de lucht er wijdser van wordt: geen bomen of bergen waar de wolken aan blijven hangen, alleen maar ruimte, platte, wijde ruimte met zo nu en dan een golf. Ruimte zat om als wolk geruisloos op te lossen. Of, want dat kan ook, als wolkenpak ontspannen voort te drijven op de wind die er vrij spel heeft.

Op de een of andere manier bezit de lucht boven de stad ongeveer dezelfde kwaliteit, deze dagen. Dagen vol heftige buien en messcherpe zon die elkaar afwisselen als gekleurde vlakjes in een kaleidoscoop. Het lijkt bijna alsof er achter de horizon van roodstenen huizen in mijn buurt een vlakte is. Een vlakte van water, een zee, waarover de waanzinnige luchten aan komen drijven. Het voelt terwijl je door de stad fietst steeds alsof je bijna het bos verlaat en in de wijdsheid van het schelpenpad terechtkomt. Maar dan steeds net niet. De wijdsheid blijft maar achter de gevels – maar hij is er wel. Je voelt het.

De geur. Hout. Nat hout met mos. Wanneer de scherpe zon op nat en mossig hout schijnt dan geurt het. Alsof je een vergrootglas in de zon houdt en richt op een hoopje stro, alleen dan niet zo licht ontvlambaar. Ergens lijkt er in de wind wat zeelucht mee te waaien. Jodiumpartikels kaatsen tegen je neus. Zo lijkt het. Ergens knispert het heldere licht in je hersenpan, alles wordt scherper, terwijl de wind door je hoofd waait. Alles wordt scherper, maar niet helder of concreet. Alleen het dwarrelen van herinneringen en gedachten wordt steekt hel af in het scherpe licht. Dat voelt als vakantie. De eerste week. Dan dwarrelt er ook van alles is de afwezigheid van drukte. Het dwarrelen van stof na het passeren van een vrachtwagen.

Het is opmerkelijk dat dat kan, midden in de stad. Dat die volle, stoffige omgeving toch nog ruimte biedt voor een bizar levendige herinnering. Zo levendig, dat ik er daadwerkelijk doorheen fiets. Meeuwen. Houdt het dan nooit op? Is het zo dat ik, wanneer ik zo mijn ogen na een keertje knipperen weer open ineens op een strandovergang sta? Nee, helaas. En toch: die geur. Ik ben gewoon dankbaar voor de levendige herinneringen die ik heb aan mijn tijden op de eilanden. Ik hoef er al bijna niet meer te zijn. Bijna.