Spelen in West-Friesland is altijd weer en opmerkelijke belevenis. Ergens onder dat stugge huidje klopt een warm hart, maar voor de gemiddelde west fries dat aan de buitenwereld laat zien moet er of een compleet roedel katten uit de boom gekeken worden of een aardige hoeveelheid alcohol het bloed hebben verwarmd. En zelfs dan moet je nog mazzel hebben.

Na het overwinnen van diverse wegafzettingen, conflicterende navigatie kommando's en voorbijgescheurde benzinestations kwamen we uiteindelijk aan bij de R17 – ongeveer twee uur te laat, zo bleek. Dat was een mooie entree. Gelukkig hebben we de dreigende slechte stemming met z'n allen kunnen afwenden door keihard te werken en hier en daar wat begrip te tonen. Hulde voor de podium geluidsdude die mijn gemerkte stands al van de bijbehorende cymbals had voorzien op het moment dat ik de zaal binnenliep.

We hadden gerekend op ongeveer zes bezoekers, waarvan 2 betalend. Het bleek dat we het publiek iets onderschat hadden, want na aftrek van de bekende in-crowd behorend bij de verschillende lokale bands bleven er toch zeker 20 betalende bezoekers over.

Het grappige daarnaast is dat wanneer je in West-Friesland als headliner speelt en je komt niet uit de buurt je maar moet afwachten hoe de boel gaat uitpakken. Wat men niet kent wordt niet gevreten en zodoende komen we weer aan bij dat kat uit de boom gebeuren en de alcohol. Beide zaken liepen redelijk, maar toch niet zo dat het vacuum na afloop van de nummers door de set heen werd opgeheven.

Jammer. Maar goed, het was wel gezellig (Sebas van Verderf tijdens de aankondiging van het nummer Obi Wan: "Even wat toelichting, het volgende nummer gaat ook over Zombies – maar dan in de toekomst!"). En dankzij Rogier hadden we zo'n ontzettend kontschoppend geluid dat ik er helemaal blij van werd: voor het eerst voelde ik mijn kick trillen in het podium! YEAH!

Kernwoorden van de avond: niet druk, wel vet, erg gezellig, bruut geluid! Hopelijk kunnen we nog eens in de R17 spelen, maar dan met een kneitervolle zaal.

Share/Bookmark